KOŻUCHÓW - Brama Krośnieńska

     Dostałem trzy dni temu telefon, że mam być od dzisiaj w Miłkowie. Cóż, służba nie drużba, więc komu w drogę, temu Szrocik z bakiem paliwa. Tak bywa, gdy się jest laufrem, czyli wolnym terapeutą. Wracam w poniedziałek w południe. Trochę mi to nie po nosie, bo córka z zięciem się przeprowadzają, a ja chciałbym im jeszcze podłączyć zlewozmywak i zrobić odpływ do pralki na nowym mieszkaniu. Mam nadzieję, że zięć sobie poradzi.

     Byłem niedawni w Kożuchowie i odwiedziłem mojego znajomego Zdzisia, który jest kustoszem Izby Regionalnej w Baszcie Krośnieńskiej. Została zbudowana jako basteja systemu fortyfikacji Kożuchowa. Obok niej była brama wjazdowa. Oprócz niej były jeszcze dwie bramy - głogowska i  żagańska. Ale zostały rozebrane w 1819 roku, aby poprawić komunikację miasta.

Fotorelacje

*

Baszta w całej okazałości. W narożu wysunięty kibelek, gdzie załatwiano  potrzeby fizjologiczne do fosy.

*

   Kute, masywne drzwi do baszty i korytarz do jej czeluści.   

 *

Dawne uzbrojenie kożuchowskich wojów.

*

Kusza, tarcze, kamienne kule armatnie i część bardziej współczesnej broni.

*

Inne części rycerskiego uzbrojenia.

*

Topory, szyszaki i hełmy wojów.

*

A to już inne, niemilitarne eksponaty.

*

To już bardziej współczesne eksponaty, czyli dawny sprzęt AGD, dla kożuchowskich mieszczek.

*

Ozdobna skrzynia posażna.

*

A to już lochy baszty. Kiedyś skazywano na wieżę dawnych przestępców.

*

*

*

Okowy i kajdany  w które zakuwano więźniów.

*

Czas opuścić lochy baszty...

    Pora również szykować się do wyjazdu, spakować śpiwór, nieco delikatesowego żarełka, gazety, książkę... Po drodze kupię jeszcze zięciowi wąż do prysznica, a dla siebie w motoryzacyjnym jakieś plastikowe wkręty do samochodu, bo stare mi się pogubiły i trochę mi plastikowe elementy wykończenia bagażnika dzwonią na polskich drogach.

GERLITZ c.d.

     Popiłem sobie kawki w miłym lokaliku, powspominałem dawne czasy z wojska i moją ówczesną sympatię, więc pora ruszać dalej. 

*

Pora rozstać się z uroczą kelnerką, która wspomnienia z wojska we mnie obudziła.

    Masz rację Halszko, że Niemcy lubią ordnung i są legalistami. I tego im zazdroszczę, bo coś takiego z racji pochodzenia wielkopolskiego mam we krwi. Mierzi mnie bylejakość i "jakoś to będzie", bo najczęściej będzie gówno i to nie jakieś, a monstrualne.

    Lubię sobie pospacerować po starówkach starych miast, bo tam historia mnie łechce, a różne style architektoniczne wprawiają w dobry nastrój, gdyż mają swoją magię. Faktem jest Halszko, że wpompowano w Gerlitz duże pieniądze, ale się opłaciło. Nie ma już tego buro-szarego monstrom dedeerowskiego, a jest tętniące życiem piękne miasto.

*

           A to już wieża bramna z herbami miast, do których prowadziła droga. 

             *

           Zabytkowy kościół pofranciszkański. 

            *

          Ozdobny kamienny portal bramny i fontanna na rynku.  

           *

W drodze do ratusza. Kamienne  schody do sali ślubów w starym ratuszu.

*

Piękne kamienice z arkadami.

*

Dawny hotel i restauracja "Pod Jeleniem".

*

Kamienica z ozdobnym portalem i sam portal w zbliżeniu.

*

Kolejna kamienica i inny magiczny portal bramny kamienicy ze scenami biblijnymi.

*

Kamienica z płaskorzeźbami scen biblijnych.

*

Ozdobny portal z kartuszem herbowym. I kolejna kamienica z bajkowymi ornamentami.

            *

Ja przy fontannie i nie tylko.

*

Ja na schodach do sali ślubów.

*

Pora wracać na polską stronę do Zgorzelca. Też kamienice są odnowione, przynajmniej te od Gerlitz. Most wybudowano parę lat temu i służy tylko pieszym i rowerzystom.

    I na tym koniec mojej wędrówki po Gerlitz. W Zgorzelcu chciałem odwiedzić Muzeum  Łużyckie, ale było zamkniete... Jak to u nas.

*

W drodze na parking, czyli pożegnanie Gerlitz.

*

A to już za Zgorzelcem "Chata Kołodzieja"  o konstrukcji przysłupowej przeniesiona w elementach spod Turoszowa.

*

Front "Chaty Kołodzieja", obecnie zajazd.

*

"Chata Kołodzieja z prawej strony.

    

    Komu w drogę, temu paliwo do baku i dobre opony.... I wrażenia w sercu.

GERLITZ

    Gerlitz jest częścią miasta Zgorzelca. Dzieli je Nysa i dwa mosty. Jeden dla ruchu samochodowego, a drugi tylko dla pieszych i rowerzystów. Po II Wojnie Światowej, przeprowadzono granicę Polski na Nysie i stąd podział dawnego Gerlitz na polski Zgorzelec. Oba miasta oszczędziły działania wojenne. Za PRL i NRD miasta żyły swoim szarym życiem i wiele zabytkowych domów niszczało. Dopiero upadek komuny i połączenie się Niemiec przyniosły dla Gerlitz nowy oddech, a ogromne pieniądze wtłoczone w odnowienie miasta przyniosły niesamowity efekt. Nie mogłem oderwać oczu od odnowionych kamieniczek i ulic. Chodząc po gerlitzkiej Starówce widzimy jej piękno zaklęte w domach, zaułkach, uliczkach. Tego się nie da opisać, więc trzeba zobaczyć na własne oczy. Przez te miasto idzie szlak św. Jakuba z podgłogowskiego Jakubowa i przebiega przez replikę Grobu Chrystusa i Domu Piłata. Po Gerlitz kursują tramwaje i nie mogę się nadziwić, że Niemcom się one opłacają a w naszej Jeleniej Górze, czy Legnicy zostały zlikwidowane. Nigdy tego nie pojmę. Mógłbym nadal ponarzekać, ale nie zmieni to faktu, że nie mamy tego praktycznego zmysłu co Niemcy. Nie widziałem też w Gerlitz żadnych reklam na murach uroczych kamieniczek jakich u nas pełno. Co kraj, to obyczaj i widać, że wiele jeszcze musimy się nauczyć od sąsiadów.

Fotorelacje

*

Widok na kościół św. Piotra i Pawła od strony Zgorzelca. Jest on zbudowanego z piaskowca . Obok brukowana uliczka obok kościoła.

*

         Boczne i główne wejście do kościoła.

            *

Ołtarz główny i chór z organami. Jest to protestancki kościół, przez to  skromny i bez pozłoty i taniego blichtru.

 *

Brukowane uliczki z pięknymi kamieniczkami.

         *

          Jeszcze jeden zaułek i jesteśmy przy Piekarni Jezus z uroczą kapliczką słupową.

              *

Kartusz z herbem piekarzy nad wejściem do sklepu piekarni.

*

Jeszcze jedna uliczka i malownicze kamieniczki, aby dojść do repliki "Grobu Chrystusa".

*

Wejście do Grobu Chrystusa i rzeźba Anioła strzegącego wejścia do ciemnej groty z sarkofagiem.

*

"Dom Piłata", obok ozdobne epitafium na ścianie dolnej kaplicy.

*

Wnętrze dolnej kaplicy Domu Piłata.

*

*

                               

Pomieszczenie gdzie szykują ciało Chrystusa przed złożeniem w grobie.

*

Kaplica na piętrze domu Piłata.

*

Kamienny stół w "Domu Piłata".

*

Po wyjściu z "Grobu Chrystusa"  mijamy kolejną narożną kamienicę.

*

Gerlitzki tramwaj.

*

*

A oto budynek Muzeum  Kultury.

*

     I na tym zakończę część pierwszą mojej wędrówki po Gorlitz. Pora nieco odpocząć i wypić sobie kawę w uroczej kawierence. Ta ładna czarnulka to barmanka i kelnerka zarazem i dlatego wybrałem ten lokalik, bo kelnerka była łudząco podobna do mojej sympatii z czasów "zaszczytnej"  służby wojskowej. No i odezwały się wspomnienia sprzed 45 lat.  Kolejna wędrówka następnym razem.